Do kiosków i hipermarketów w całym kraju trafiła kolejna polska produkcja. Poprzednie zebrały różne recenzje: jedni narzekali, drudzy się śmiali, ale (prawie) nikt nie chwalił. Jak będzie tym razem? Czy to utrata tytułu Terrorist Takedown oznacza utratę wad? Przekonajmy się.

Code of Honor to gra praktycznie pozbawiona fabuły. Nie ma tu nawet ani jednego przerywnika filmowego. Wcielimy się w Claude’a Boulleta, żołnierza francuskiej legii cudzoziemskiej i w jego skórze wylądujemy w Afryce. Naszym zadaniem jest rozgromienie rebelii i przywrócenie pokoju na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Nie ma tu patetycznej historii, żadnych zwrotów akcji, a całość to po prostu osiem operacji (misji) zbliżających nas do zwycięstwa. I bardzo dobrze! Mam po dziurki w nosie ratowania świata przed terrorystami mającymi bombę atomową, mutanty w laboratorium i czołg w stodole. Zadania, które wykonamy są zróżnicowane pod względem celów, ale identyczne jeśli chodzi o ich realizację. Wszystkie sprowadzają się do strzelania do wszystkiego co się rusza. Mówiąc krótko – odlschool pełną gębą! Niestety niektóre misje są kompletnie nieprzemyślane. Na przykład operacja numer 7, w której pojeździmy sobie łazikiem na miejscu strzelca. Autko się zatrzymuje, a my musimy na piechotę, samodzielnie oczyścić cały obóz znajdujący się przed nami. Po oczyszczeniu wracamy i jedziemy dalej. Dziwne, przecież pojazd z karabinem jest lepszy niż zwykły piechur. Inny przykład z tej samej misji – kierowca łazika mija znak ostrzegający przed minami o metr i oczywiście wjeżdża na jedną z nich. I to nie jest błąd, tak ma być! Przecież to głupie. Co taki ślepak robi w legii? (litościwie pomijam pytanie: „po co zakładać miny na środku pustyni?”). Ostatnie zadanie jest jeszcze lepsze. Bohater w pojedynkę oczyszcza bazę przeciwnika w czasie gdy sojusznicy robią… no właśnie – nic nie robią! Leżą sobie na piasku schowani za samochodem. Co więcej, finałowa misja rozpoczyna się efektownym bombardowaniem. Wielka szkoda, że nie rozgrywa się w środku nocy: ciemność, noktowizor, obóz przeciwników i karabin snajperski (kaliber 50) To jest to! Może w następnej grze? Ukończenie całości na poziomie normalnym (bo jest jeszcze trudny) zajmuje około 4-6 godzin. Z jednej strony to mało, ale z drugiej jak dla mnie w sam raz. Co za dużo, to nie zdrowo.

Każda z 8 misji rozgrywa się gdzieś na pustyni. Projekty lokacji są słabe. Wybaczcie ale małe miasteczko otoczone pustynią ciągnącą się po horyzont wygląda co najmniej dziwnie. Jeszcze dziwniej wygląda napis „shop” na sklepie. To Afryka a nie USA. Autorzy chwalą się, że pola bitwy odwzorowano na podstawie zdjęć satelitarnych. Jeśli to prawda to zastanawiam się po co to robili? Autentyczne miejsca, przerobione na piksele uznał bym za zaletę w przypadku znanych miast czy charakterystycznych lokacji. A tak, to jedynie ciekawostka. Ograniczenia typu drut kolczasty wytyczają jedyną słuszną ścieżkę i niestety, ale są widoczne (to znaczy - „czuć” że ktoś wcisnął je na siłę, żeby zatrzymać gracza). Co prawda nie ma magicznych, niewidzialnych ścian, ale jeśli wyjdziemy poza obszar, zostaniemy nagrodzeni napisem „porażka”. Druga sprawa to skrypty – są w każdej grze, ale tu „czuć” ich obecność. Na przykład – dopóki nie założymy ładunku na kadłubie samolotu mamy spokój. Naciskamy „X” i nagle nie wiadomo skąd zbiera się chmara przeciwników. W jednej z misji, skradając się za chałupą zauważyłem grupę przeciwników. Jakimś cudem mnie nie widzieli (a powinni). Gdy zrobiłem kilka kroków, nagle wszyscy jak jeden mąż rzucili się na mnie. Musiałem przekroczyć „magiczną linię” aktywującą skrypt. Jedyną „miejscówką”, która przypadła mi do gustu jest niewielkie lotnisko. Wyglądało naprawdę dobrze, a walczy się tam jeszcze lepiej. Skoro wiemy gdzie i z jakiej okazji, sprawdźmy do kogo i z czego sobie postrzelamy. Na drodze do zwycięstwa znajdziemy kilkanaście modeli broni: zaczynając od noża, poprzez pistolet, trzy karabiny maszynowe, dwa snajperskie, na dwóch wyrzutniach RPG kończąc. Autorzy mają u mnie wielkiego plusa za możliwość „przyłożenia broni do oka” i celowanie za pomocą muszki i szczerbinki. Jak widać, na brak „zabawek” nie można narzekać. Nie wiem na ile są realistyczne, ale strzelanie z nich sprawia mnóstwo frajdy, a o to przecież chodzi. Popularny „kałasz” sprawdza się wyśmienicie. Jedyne do czego się uczepię to karabin snajperski – czasami miałem przeciwnika „na muszce”, a nie trafiałem. A właśnie, przeciwnicy… Ech, nie mogę ich pochwalić za nic.

AI to jakaś kpina, o której można by napisać całą książkę. Ja ograniczę się do kilku przykładów. Jeden z niemilców wybiega prosto na mnie, stoimy twarzą w twarz a on… rzuca granatem (daleko). Większą krzywdę zrobił by nabijając mi nim guza. Przykład numer dwa. Stoi sobie dwóch panów. Nagle jeden z nich, dorabia się dodatkowej dziury pomiędzy oczami i z wrażenia pada martwy. Drugi… stoi jak stał. Jedną z najśmieszniejszych rzeczy jest nieustanne strzelanie w miejsce, w którym ktoś zobaczył gracza. To nic, że nie ma mnie tam od pięciu minut (bo wyszedłem zza tego płotka ukradkiem). Przeciwnik nadal radośnie strzela. Po co, naprawdę nie wiem. Rebelianci uzbrojeni w strzelbę nie podejdą do gracza, ale będą „walić” z dużej odległości. Oczywiście bezskutecznie. Rzucanie kolegom granatów pod nogi to normalka, tak jak i chowanie się za beczkami pełnymi czegoś łatwopalnego. Kilka razy przeciwnik schował się za taką „BUM-beczką” i… przypadkiem sam w nią strzelił wysadzając się w powietrze. To jakieś nowoczesne sepuku? Spostrzeganie gracza, także jest niedopracowane. Mogą cię wypatrzyć z 200-300 metrów, ale i nie zauważyć z…10. Oczywiście każdy przeciwnik, nawet w grupie działa indywidualnie ale przymknę na to oko – to w końcu gra budżetowa.

CoH powstała na silniku Chrome dzięki czemu jak na dzisiejsze standardy wygląda bardzo dobrze. Nie będę się rozpisywał, bo od ukazania grafiki są screeny, prawda? Niestety, ale musiałem zrezygnować z najwyższych możliwych detali. Nie wiem czy to wina słabej optymalizacji, czy może silnika. Fakt jest faktem, że gra zaczynała zwalniać z każdą kolejną minutą! Na początku było płynnie, 30 minut później zaczynała się krztusić. Po kolejnych 10 musiałem uruchomić ponownie grę. Najnowsze produkcje przyzwyczaiły nas do coraz to lepszej fizyki. Ta z CoH jest praktycznie zerowa. Rag-doll to raczej gag-doll, bo wierzcie mi lub nie – przeciwnicy potrafią rozbawić pozami przyjmowanymi po śmierci. Jeden z nich zawisł nawet pod „sufitem”. No, ale to w końcu budżetówka. Część „dźwiękowa” jest zaskakująco dobra. Wszystko począwszy od wybuchów, przez „odgłosy świata”, na wystrzałach skończywszy trzyma wysoki poziom. AK-47, który był moją ulubioną „zabawką” brzmi znakomicie. Muzyka, którą usłyszymy w trakcie gry robi swoje. Szkoda, że pojawia się tylko w wybranych momentach. Gra została wydana w polskiej, kinowej wersji językowej. Niestety znalazło się kilka wpadek. Nazwy operacji (misji) są angielskie. To samo tyczy się pojazdów, które nadal „nazywają się” vehicle. Poza tym nie zauważyłem, większych błędów. (bo jestem niestety „słuchowcem”) CoH można kupić w kioskach oraz hipermarketach. Do naszej redakcji dotarła ta druga „edycja”. Za 20zł dostaniemy grę zamkniętą w standardowym „filmowym” pudełku DVD. Instrukcji brak. Wersja z kiosku jest sprzedawana w opakowaniu typu „slim”. Co ciekawe, na płycie znajdziemy jeszcze jedną grę – „celowniczek” Rajd na Berlin. Zostanie ona odblokowana po wypełnieniu ankiety. Moim zdaniem to bardzo dobry pomysł. O grze może wypowiedzieć się każdy, nie tylko redaktor portalu czy czasopisma.

A teraz coś z zupełnie innej beczki. W czasie gdy pracowałem nad recenzją, dowiedziałem się, że autorzy zakupili licencję na silnik Jupiter EX . Do tej pory powstało na nim dwie gry: FEAR oraz Condemned. Pierwsza polska produkcja, oparta na tej technologii trafi do sklepów (i kiosków?) jeszcze w tym roku. Z przyjemnością położę na niej swoje „recenzenckie” łapy.

Pora na podsumowanie. Spodziewałem się najgorszego, a tym czasem okazuje się że Code of Honor nie jest takie złe. Ba, jest naprawdę dobre! To kolejna gra, o której można powiedzieć: lekka, łatwa i przyjemna. Biorąc pod uwagę oprawę audio/video, modele broni, niewielkie problemy techniczne, grywalność oraz fakt, że to gra budżetowa miałem zamiar wystawić jej naprawdę wysoką ocenę. Mogło to być nawet 7/10! (Za co? Za wciągający „oldschool” czyli nieskrępowaną niczym rozwałkę). Mogło być, ale nie będzie. Wszystko przez, koszmarne AI, za które obcinam całe dwa punkty. Nie liczę na cud i rewolucję, ale bez przesady… zombie mają więcej rozumu niż rebelianci z tej gry. Całe szczęście, że potrafią przynajmniej jako tako strzelać i rzucać granatami. Podsumowując moje podsumowanie powiem tak: to całkiem niezła gra. Za 20zł zagrać można, ale czy trzeba? Odpowiedź na to pytanie poznasz grając w demo.

Info:

Gatunek: FPS
Oficjalna strona gry: http://www.city-interactive.com/index.php?page=code_of_honor
Producent: City Interactive
Wydawca: City Interactive
Wydawca PL: City Interactive
Cena: 19.99 zł


Wymagania:
Procesor: 1.6 GHz
Pamięć: 512 MB RAM
Karta grafiki: 128MB RAM
Napęd: CD
Miejsca na HDD: 1.7 GB

Składam podziękowania za współpracę firmie City Interactive

Paweł “djsound” Jankowski

Podyskutuj na forum