Każdy, jako dziecko chyba miał taki okres, w którym marzył o tym żeby zostać policjantem, albo strażakiem, albo śmieciarzem albo… Skupmy się jednak na pierwszej postaci – policjancie. Któż nie chciał po obejrzeniu w telewizji przygód porucznika Borewicza lub Policjantów z Miami stać się obrońcą uciśnionych i dzierżąc pistolet kaliber 44 w ręce staną twarzą w twarz z osobami łamiącymi prawo. Pewnie nie każdemu udało się zrealizować dziecięce marzenia, ale, od czego są gry komputerowe?

Wielkie królestwo pełne potworów, rabusiów, złych czarowników i innych złych mocy chcących mu zaszkodzić. Na szczęście są w nim także bohaterowie – rycerze, złodzieje, magowie, paladyni, mnisi, uzdrowiciele… Jedni motywowani wizją wzbogacenia się, drudzy poczuciem obowiązku a jeszcze inni odrazą, jaką wzbudzają w nich złe moce. Brakuje tylko jednego… władcy, który poprowadzi to królestwo ku świetlanej przyszłości. Oczywiście Ty nim zostaniesz drogi graczu. Lecz jak na samym początku zauważysz twoja władza będzie dość ograniczona…

Recenzja tej świetnej przygodówki sześć lat po premierze, wcale nie jest czymś śmiesznym, wręcz przeciwnie, jest bardzo na czasie. Piszę ją dla tych, którzy tak jak ja, niedawno dowiedzieli się o Najdłuższej Podróży, tylko dlatego, że został wydany, ciąg dalszy „The Longest Journey” zwanej jakże prosto: „Dreamfall - The Longest Journey”.

Czasami warto odświeżyć pamięć i zagrać w jakąś grę sprzed kilku(nastu) lat, aby przypomnieć sobie, jakie świetne produkcje wtedy się ukazywały… W wielu przypadkach klimatem i pomysłem przewyższały dzisiejsze.

Po zdobyciu danej gry i próbie jej odpalenia na WinXP może spotkać nas zawód. Program albo będzie działał za szybko/za wolno, lub też w ogóle się nie uruchomi. Cóż w tedy począć?

Jeśli nie masz już siły patrzeć na kolejne części FIFy i PESa, albo zamiast gry widzisz na monitorze pokaz slajdów, a chcesz zagrać na komputerze w piłkę nożną, to proponuję cofnąć się nieco w czasie i odpalić… Sensible World of Soccer 96/97.

Chyba wszyscy znają serię Grand Theft Auto. Jeśli nie z prasy poświęconej grom to na pewno z serwisów informacyjnych ostrzegających rodziców przed brutalnymi grami. W końcu nic nie rozreklamowało serii jak afera z modem Hot Coffe. W sumie można się do takich rzeczy przyzwyczaić, bowiem GTA od dawna jest na celowniku wszelkiej maści obrońców moralności oraz dziewiczych, nieskażonych przemocą, umysłów dziatwy. Nie inaczej było z drugą odsłoną serii. W końcu nie wypada się nie przyczepić do gry, która nagradza gracza za zrobienie jak największych zniszczeń.

Absolutny klasyk. Ciężko jest chyba znaleźć fana RTS-ów, który podczas wymieniania swoich ulubionych gier nie napomknął o serii Warcraft. Walka między Ludźmi i Orkami była równie fascynująca jak potyczki NOD i GDI. Brakowało tej grze tylko jednej rzeczy, sensownego trybu multiplayer a konkretnie możliwości gry poprzez Battle.net – sieci, na której swą popularność budowali Diablo i Starcraft. Całe szczęście Blizzard zrozumiał swój błąd i po trzech latach pojawiła się wersja Battle.net Edition. To właśnie ona przyciąga wciąż przed monitory wielu graczy a Battle.net kipi życiem.

Na Czarnej Wyspie w swoim studio (Black Isle Studios), siedzibę swą mają potężni Magowie. Tam za pomocą czarów swych, tworzą rzeczy cudowne zwane przez śmiertelnych, grami komputerowymi. Magowie zasłynęli w świecie śmiertelników takimi grami jak Fallout, Fallout 2 czy wreszcie tak popularny na rubieżach, Baldur’s Gate. Magowie rosnąc w siłę postanowili stworzyć kolejne dzieło. I tak oto zrodził się przewspaniały RPG, umiejscowiony w świecie pełnym mroku i tajemnic, gdzie nic nie jest takie, jakie nam się wydaje, a świat ten zwie się Planescape.